Nonnos, Dionysiaca

LCL 356: 410-411

Go To Section
Go To Section


ἀδρανέες τεὸν Ἄργος ἀιστώσωσι γυναῖκες 540μὴ τρομέοις ἕνα μοῦνον ὄφιν ζωστῆρα κομάων, ὅττι δαφοινήεσσα τεὴ θηροκτόνος ἅρπη λήια τοσσατίων ὀφίων ἤμησε Μεδούσης· Βασσαρίδων δὲ φάλαγγι κορύσσεο· χαλκορόφου δὲ μνώεο παρθενεῶνος, ὅπῃ Δανάης διὰ κόλπου 545χρύσεον ὄμβρον ἔχευε γαμοκλόπον ὑέτιος Ζεύς, μὴ Δανάη μετὰ λέκτρα, μετὰ χρυσέους ὑμεναίους οὐτιδανῷ γόνυ δοῦλον ὑπογνάμψειε Λυαίῳ· δεῖξον, ὅτι Κρονίωνος ἐτήτυμον αἷμα κομίζεις, δεῖξον, ὅτι χρύσειον ἔχεις γένος, οὐρανίου δὲ 550λέκτρα τεοῦ κήρυξον ἐχεκτεάνου νιφετοῖο· καὶ Σατύροις πολέμιζε· κορυσσομένῳ δὲ Λυαίῳ φοίνιον ὄμμα τίταινε δρακοντοκόμοιο Μεδούσης, καὶ μετὰ πικρὸν ἄνακτα πολυκλύστοιο Σερίφου λαΐνεον νέον ἄλλον ἐσαθρήσω Πολυδέκτην. 555σὺν σοὶ πανδαμάτειρα κορύσσεται Ἀργολὶς Ἥρη μητρυιὴ Βρομίοιο· προασπίζων δὲ Μυκήνης σὴν δρεπάνην κούφιζε σαόπτολιν, ὄφρα νοήσω ἑσπομένην Περσῆι δορικτήτην Ἀριάδνην· κτεῖνε βοοκραίρων Σατύρων στίχα· Βασσαρίδων δὲ 560ὄμματι Γοργείῳ βροτέην μετάμειψον ὀπωπὴν εἰς βρέτας αὐτοτέλεστον ὁμοίιον· ἀντιτύπῳ δὲ κάλλεϊ πετρήεντι τεὰς κόσμησον ἀγυιάς, Ἰναχίαις ἀγορῇσιν ἀγάλματα ποικίλα τεύχων. τί τρομέεις Διόνυσον, ὃν οὐ Διὸς ἤροσαν εὐναί; 565εἰπέ, τί σοι ῥέξειε; μετάρσιον ἠεροφοίτην πεζὸς ὑπὲρ δαπέδοιο πότε πτερόεντα κιχήσει;”

Ἔννεπε θαρσύνουσα· καὶ εἰς μόθον ἔπτατο Περσεύς. καὶ ναέτας καλέουσα Πελασγιὰς ἔβρεμε σάλπιγξ, ὧν ὁ μὲν αἰχμητῆρος ἐκούφισε Λυγκέος αἰχμήν,


Dionysiaca, XLVII

lay waste your Argos with an unwarlike thyrsus. Tremble not before only one snake wreathed in the hair, when your monsterslaying sickle reaped such a harvest as the vipers of Medusa! Attack the army of Bassarids; remember the brazen vault which was Danae’s chamber, where Rainy Zeus poured in her bosom a shower of bridestealing gold—let not Danaë after that bed, after the wedding of gold, bend a slavish knee to that nobody Dionysos. Show that you have in you the true blood of Cronion, show that you have the golden breed, proclaim the bed that received that snowstorm of heavenly riches. Make war on the Satyrs too: turn towards battling Lyaios the deadly eye of snakehair Medusa, and let me see a new Polydectes made stone after the hateful king of wavewashed Seriphos. By your side is Argive Hera in arms, allvanquishing, the stepmother of Bromios. Defend Mycene lift your sickle to save our city, that I may behold Ariadne captive of your spear following Perseus. Kill the array of bull-horned Satyrs, change with the Gorgon’s eye the human countenances of the Bassarids into like images selfmade; with the beauty of the stone copies adorn your streets, and make statues like an artist for the Inachian market-places. Why do you tremble before Dionysos, no offspring of the bed of Zeus? Tell me, what could he do to you? When shall a foot-farer on the ground catch a winged traveller of the air?”

567 So she encouraged him, and Perseus flew into the fray. The Pelasgian trumpet blared calling the people. They came, one lifting the spear of spearman

DOI: 10.4159/DLCL.nonnos-dionysiaca.1940